Τελικά επιτρέπουμε στα αγόρια και τα κορίτσια να βιώνουν τα ίδια συναισθήματα ;

Τελικά επιτρέπουμε στα αγόρια και τα κορίτσια να βιώνουν τα ίδια συναισθήματα ;

Από την πρώτη στιγμή της ύπαρξης μας βιώνουμε ποικίλα συναισθήματα που μας βοηθούν να αρχίσουμε να γνωρίζουμε σιγά σιγά τον έξω κόσμο αλλά και τον ίδιο μας τον εαυτό. Στην βρεφική ηλικία τα συναισθήματα είναι περισσότερο αντανακλαστικά και περιορίζονται στην κάλυψη βασικών αναγκών. Στη νηπιακή και πρώτη παιδική ηλικία τα παιδιά αρχίζουν να αναπτύσσουν ικανότητες διαχείρισης των συναισθημάτων (π.χ λύπη, χαρά, θυμό ματαίωση ) που συνεχίζεται μέχρι την εφηβεία.

Πόσο σημαντικός όμως είναι ο ρόλος του γονέα σε αυτή την διαδικασία , για να μπορέσει το παιδί να αρχίσει να ρυθμίζει τα συναισθήματά του και να οδηγηθεί σταδιακά στη συναισθηματική ωρίμανση; 

Είναι πολύ σημαντικό οι γονείς να αποδέχονται όλα τα συναισθήματα των παιδιών τους καλά και κακά, να τα βοηθούν να τα εκφράσουν χωρίς να παρεμβαίνουν , να τα παροτρύνουν να τα διαχειριστούν έχοντας υποστηρικτικό ρόλο και όχι επικριτικό ή κατευθυντικό.

12746252_10208362016433251_112847953_nΩστόσο θα ήταν καλό να αναρωτηθούμε αν αποδεχόμαστε το ίδιο τα συναισθήματα των παιδιών μας ανεξαρτήτως
φύλου. Πώς αντιδρούμε όταν ένα κορίτσι γίνεται επιθετικό και ένα αγόρι κλαίει ; Μήπως θεωρούμε ότι από τη φύση τους τα αγόρια είναι πιο επιθετικά και τα κορίτσια πιο ευαίσθητα; Και μήπως ‘’τρέχουμε’’ να καταστείλουμε την επιθετική συμπεριφορά του κοριτσιού ορμώμενοι από την πεποίθηση ότι τα κορίτσια αποτελούν το αδύναμο φύλο και είναι φυσικό να είναι πιο ευαίσθητα και παθητικά και μια βίαιη συμπεριφορά δεν ανταποκρίνεται στην “αδύναμη” φύση τους ; Όταν βλέπουμε ένα αγόρι να είναι υπερευαίσθητο, λυπημένο και να κλαίει συχνά , μήπως μια φωνούλα μέσα μας ψιθυρίζει ” οι άντρες δεν κλαίνε”, το κλάμα είναι γνώρισμα αδυναμίας και όχι ανδρισμού και δεν ταιριάζει με τα χαρακτηριστικά του ανδρικού προτύπου που θέλουμε να περάσουμε στο γιο μας .

Ίσως είναι καιρός να αναρωτηθούμε αν οι αντιλήψεις μας για τα συναισθήματα που βιώνουν τα δύο φύλα κατευθύνονται από μια στερεοτυπική αντίληψη για το τι είναι αποδεκτό από ένα αγόρι και ένα κορίτσι και πολλές φορές να μας οδηγεί στο να καταπιέζουμε τα παιδιά να βιώνουν συγκεκριμένα συναισθήματα που ανταποκρίνονται στο ρόλο του φύλου τους. Ίσως να πρέπει να σκεφτούμε ακόμη τις συνέπειες που μπορεί να έχει η καταπίεση αυτή για ένα παιδί.

Συνήθως αυτό οδηγεί ένα παιδί στο συμπέρασμα ότι αυτά που αισθάνεται, σκέφτεται και πράττει δε συμφωνούν με αυτά που προσδοκά ο γονέας, πιστεύει ότι κάτι συμβαίνει με εκείνο και νιώθει ελλειμματικό.  Πιστεύει ότι είναι διαφορετικό από τους άλλους επειδή νιώθει συναισθήματα που οι άλλοι φαίνεται ότι δε βιώνουν και δεν αποδέχονται στο ίδιο. Έτσι διαμορφώνει μια εικόνα για τον εαυτό του άσχημη και κακή και γίνεται ιδιαίτερα ευάλωτο στην κριτική των άλλων. Τι μένει λοιπόν να κάνει για να κρύψει το ελάττωμά του αυτό; Να καταχωνιάσει βαθιά αυτά που νιώθει και να φορέσει μια μάσκα που νομίζει ότι ανταποκρίνεται στα όσα πιστεύουν οι άλλοι για το ίδιο.

12736155_10208362017273272_974740860_nΕπίσης στη διαμόρφωση αυτών των αντιλήψεων σημαντικό ρόλο μπορεί να έχουν παίξει τα παραμύθια και οι ιστορίες που παρουσιάζουν πάντα το δυνατό και
θαρραλέο πριγκιπόπουλο να σώζει και να απαλλάσσει το αδύναμο κορίτσι από τα βάσανά του. Έτσι καλλιεργείται το αίσθημα ότι το θηλυκό πρέπει να έχει δίπλα της ένα προστάτη που θα τη στηρίζει και θα της καλύπτει τις ανάγκες και στο αγόρι ότι πρέπει να είναι ο ”σούπερμαν” που θα την κάνει ευτυχισμένη .

Τέλος δυνατός δεν είναι αυτός που δεν έχει συναισθήματα , αλλά αυτός που μαθαίνει να τα διαχειρίζεται αποτελεσματικά. Ας μη φοβόμαστε λοιπόν να αφήσουμε τα παιδιά μας αγόρια και κορίτσια να βιώνουν τα ίδια συναισθήματα κι ας σταθούμε δίπλα τους να τα κατανοήσουμε και να τα βοηθήσουμε να βρουν δημιουργικές εξόδους.

Αγγελική Δρακοπούλου – Ψυχοπαιδαγωγός

MSc Επιστήμες της Αγωγής

Βρέλλη Αντιγόνη – Ψυχοπαιδαγωγός

Share

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *